zondag 10 april 2016

Dear 16-year old self ...

Een persoonlijk momentje vandaag. Ik begin te merken dat ik het comfortabeler begin te vinden om persoonlijke dingen met jullie te delen. Niet dat mijn blog opeens iets van lifestyle of een echt dagboek wordt, de hoofdzaak op mijn blog blijft beauty. Maar als ik een blog van iemand anders lees, dan vind ik het ook fijn om te weten wie er achter de computer artikels zit te typen. Ik wil méér zijn dan alleen maar een meisje dat artikels schrijft en publiceert op haar blog. Ik wil dat mijn lezers me leren kennen hoe ik ben, wat ik graag doe buiten het bloggen. We hebben onlangs het burn-out artikel gehad waar het toch al wel persoonlijk werd maar nog niet zó persoonlijk zoals vandaag. Er zijn vaak momenten waar ik over nadenk. ‘Als ik het zo moest gedaan hebben, hoe zou mijn leven er dan uitgezien hebben?’. Jong en naïef, dat zijn we allemaal wel denk ik als we wat jonger zijn. Nu denk ik met veel plezier aan die momenten terug en kan ik mezelf wel een beetje op het hoofd slaan als ik denk aan bepaalde momenten. Ik zou mezelf raad willen geven op bepaalde vlakken. Daar gaat dit artikel over : een open brief naar mijn 16-jarige ik.



Liefste Anke,

Op 16-jarige leeftijd is niet alles even makkelijk. Je zit met jezelf in de knoop, weet niet wat je de volgende jaren gaat meemaken maar hebt wel zin in het leven. Dat is de beschrijving die ik jou kan geven zoals ik je nu zie. En weet je wat ? Alles zal op zijn pootjes terechtkomen, pinky promise. Het middelbaar is nog maar het begin. Al de vakken die je met tegenzin leerde, al de taken en toetsen die je moest maken en leren… ‘Het is nergens goed voor.’ hoor ik je nog zo zeggen (weet dat mama nog dikwijls zal vragen wat voor soort wolken er aan de hemel te zien zijn om zo een beetje het weer te kunnen voorspellen om haar was te kunnen drogen buiten, let dus maar goed op tijdens de les aardrijkskunde!). Toch zal je later die kennis, hoe oninteressant het nu ook lijkt, nodig hebben. Bij bepaalde quizzen die je later zal meedoen, komt zo’n algemene kennis immers heel goed van pas! Of je broertje, die later je hulp nog vaak zal inschakelen, zal er ook baat bij hebben dat je dat allemaal nog weet.

Je zit in je maag met wat je na het middelbaar wilt gaan doen. Forensische is een droom van je, dat weet ik. Je zit te denken om naar het buitenland te gaan maar ergens wil je toch ook gewoon naar Leuven, dé studentenstad waar je al zoveel over gehoord had. Waar je voordien Leuven zag als een stad om te gaan winkelen, zal het nu je 2de thuis worden. Forensische is niet in België te volgen dus wat moet je doen ? Binnen 2 jaar ontmoet je een man die je er van alles over zal vertellen en die je in de juiste richting zal sturen. Nog eens 3 jaar later zal je de verrassing van je leven meemaken. Het kan wél in België! De universiteit wordt de leukste tijd van je ‘student-zijn’. Je laat al het oude achter je en begint een heel nieuw leven. Je stapt misschien de eerste dag heel onzeker de aula binnen, niet wetende wat je te wachten staat en of het eenmaal haalbaar is maar een week later maak je de eerste echte vriendschap van je leven op een infosessie waarna het alleen maar beter gaat en je vriendengroep uitbreidt. Je begint je beter in je vel te voelen met de juiste mensen rondom je en maakt komaf met de rest. Ook de lessen beginnen je beter en beter te bevallen. Na een eerste tegenslag in december (Fysica is en zal nooit je favoriete vak zijn), kan je je eerste jaar mooi afsluiten. En ook de daarop volgende jaren doe je vrolijk verder. Het ene vak ligt je al beter dan het andere maar ik zal je nooit horen klagen om naar school te gaan (behalve voor lessen die om 8 uur ’s morgens beginnen!)

Sommige vrienden die je nu kent, zal je verliezen. Vrienden waarvan je dacht dat ze voor het hele leven waren. Met anderen bouw je dan weer terug het contact op, zeker met een paar mensen die je na de lagere school niet meer gezien hebt. Je begint te merken dat eerder de kwaliteit van de vriendschappen belangrijker is dan de kwantiteit. Ook verlies je een van je beste maatjes, net na de excursie naar Straatsburg. Je denkt dat je er nooit meer bovenop zal komen maar een jaar later kan je dat verdriet een plaats geven wanneer een nieuw maatje in je leven komt. Als dan ook nog eens een 2de schatje een familielid wordt, dan is je dag helemaal compleet.

En het mooiste van al ? Je ontdekt een passie waar je nooit eerder aan dacht: bloggen. Een hele nieuwe wereld gaat voor je open waar je zoveel plezier aan zal beleven de komende jaren. Je leert enorm veel bij voor en achter de schermen van het bloggerswereldje, leert contacten leggen met nieuwe mensen, om nog maar te zwijgen over hoeveel je uitgeeft aan nieuwe make-up! Je familie en vrienden zullen het eerst niet weten dat je dit doet, pas na een jaar voelt het comfortabel genoeg om er over te praten.

Je leven zal niet helemaal rooskleurig zijn maar grote tegenslagen liggen ook (nog) niet op je pad. Doemdenken is dus voor niets nodig; vooral leren relativeren en minder gestressed zijn, dat is a new way to go!


Zoiets zou iedereen eens moeten proberen, zoveel herinneringen komen boven. Maar het besluit van dit artikel ? Als ik het opnieuw zou doen, dan zou ik niks veranderen. Elke gebeurtenis die ik al meegemaakt heb in mijn 23-jarig bestaan, heeft me gevormd tot wat ik nu ben en welke relaties ik heb opgebouwd. Sommige tijden waren zwaar om door te komen, anderen waren echt hoogtepunten. Het is die mix van gebeurtenissen, gevoelens en herinneringen dat je uniek maakt.

Stay gorgeous !

Anke

0 reacties:

Een reactie plaatsen